Onze Myron heeft vandaag een droom in vervulling zien gaan: z’n eigen konijn!
Hij heet Ziggy en heeft een prachtige villa om in te wonen
De afspraak is dat Myron hem helemaal zelf gaat verzorgen, dat gaat echt goedkomen!
De liefde voor dieren zit zo’n beetje in ons gezin, denk ik wel eens…
Myron groeit op in een natuurwereld, met 4000 m2 bos en ze hebben 2 poezen, 2 labradors, een paar kalkoenen, talloze kippen en twee angora geiten!
Iets anders: Nu Sail 2010 gaande is wil ik wat foto’s te laten zien van onze deelname aan Sail 1985, we hebben toen met ons 80 jaar oude IJsselaak deelgenomen
en mijn collega’s van de Engelse en Indonesische afdeling van de Wereldomroep hebben reportages gemaakt gedurende de Parade of Sails van IJmuiden naar Amsterdam.
Nog diezelfde avond was alles gemonteerd en zijn de uitzendingen de lucht in gegaan. Een leuke herinnering!
We hadden toen nog geen digitale foto camera’s en de Engelse uitzending heb ik bewaard op cassetteband.
aldus onze weerman Jimmy…. okay het is formeel nog hartje winter, maar de lente is al voelbaar en ik verheug me alweer op zomergarderobes, mits ik klaarspeel om ten minste 2 kilo af te vallen!;-)
In een bomengroepje vlak achter onze slaapkamer/ensuite zijn een paar Tui druk bezig met een nest en ze zingen ons ‘s morgens vroeg héél plezierig de oren van het hoofd. Daar krijg ik nou nooit genoeg van!
Ook in de glasheldere rivier van ons favoriete wandelgebied Hamurana Springs is het een drukte van jewelste:
Ons uitzicht blijft ons ook mateloos boeien, van de week maakte ik deze foto
van een onzichtbaar meer, met erboven uitreikend het eiland Mokoia en de bergen erachter.
Binnen was Henny druk met de installatie van een nieuwe vaatwasmachine:
en dat deed Tim allemaal niets!
Tot slot nog een mooie opname van ons uitzicht, zwaar ingezoomd:
Momenteel ben ik heel druk met van alles en nog wat. Zo loopt binnenkort mijn contract af met de hosting provider voor mijn 2skippers domein en dat ga ik verhuizen, dat gaat een zorgvuldige klus worden. Van de gelegenheid wil ik gebruik maken om een nieuwe opzet te maken voor mijn verschillende websites, inclusief dit blog. Dat is gezellig piekeren, ideeën in kaart brengen, véél pagina’s papier volschrijven en tekenen…
of het tot iets aardigs leidt moet nog blijken.
Tot gauw!
Járen geleden nam ik me voor m’n haar nóóit meer te laten kleuren en dan heb ik het over zeker 25 jaar geleden! Bestaat er zoiets als senioren-onrust? Of onzekerheid over het ouder wordende uiterlijk? Vast wel !!
Vlak voor onze vakantie naar Nederland had ik mezelf al een subtiele “Coupe Soleil” laten aanmeten, maar…. niemand zag het!
Voorlopig gaan we niet weer op zo’n wereldreis maar die Coupe Soleil wilde ik alsnog, en dan een èchte… en wel… een beetje rood-achtig, soort van half koper… ik ben altijd lichtelijk jaloers geweest op mensen met rood haar, wat ik schitterend vind. Mensen die roodharigen uitschelden zijn alleen maar afgunstig, dat weet ik héél zeker!!!
Dussss… òp naar de kapper, waar Wendy mij vrolijk, maar stevig, onder handen nam.
waarna ik meteen doorliep naar de optiekzaak van onze Judy, om het te laten zien en even wat nieuwe monturen te passen. “Every woman needs a pair of red glasses” immers?
Nog niet besloten welke bril het wordt, maar dat is nu een luxe probleem!
Thuis wachtte onze Tim, die wat onwennig in het achterbakje van mijn Hyundaaitje sprong:
Voor je het weet is de dag weer voorbij!
Poppies (klaprozen) zijn mijn favoriete bloemen, misschien wel omdat ze zo teer en kwetsbaar zijn. In de week op Texel hadden we prachtige dubbele in de tuin. Ze komen in allerlei kleuren voor, maar ik prefereer de vuurrode. Hier thuis heb ik niet veel mazzel met poppies in de tuin, ze staan kort en verdwijnen in het niets, zo lijkt het wel. Van uitzaaien merk ik ook niets. Jammer!
New Zealand is een van de weinige ontwikkelde landen waar géén Ikea vestigingen zijn, zielig voor ons hè? Ook geen Hema, wat ook zielig is, vind ik, we lijden wat af hier.
Dus in Nederland zijn we op een (rustige!) middag uitgebreid naar Ikea Amersfoort geweest en we hebben genoten van al die fleurige en mooie spullen. Wat is het dan jammer dat je nauwelijks iets mee kan nemen, zoals die schitterende Tajine (hier gespeld: Tagine). Het is echt een pracht exemplaar en heel betaalbaar, maar…. zoooooo zwááár! Ik ga eens proberen of er een mogelijkheid is af en toe iets in Australia te bestellen.
Van een heel andere orde, maar ook leuk, vond ik de Klaprozen muurstickers, meteen een pak van gekocht. Licht van gewicht en het paste precies in onze grote koffer. In mijn study wil ik af en toe iets anders, wat je niet zou zeggen als je weet dat ik, waar we ook woonden, altijd hetzelfde grote wandkleed had, ooit op m’n 17e gekocht in de Leidsestraat in Amsterdam, ik meen dat de zaak Metz of zoiets heette.
Voor het eerst in decennia heb ik hem opgerold, tijd voor iets nieuws! Sinds een half uurtje sieren de Ikea poppies mijn muur en ik ben er héél happy mee. (Het schilderij boven de spiegel was een cadeau van Myron voor onze verjaardagen in mei)
Gisteren heb ik een heerlijke dag gehad, ik ben naar Katikati gereden (aan de kust in Noordelijke richting, ca. 1.5 uur rijden) naar een Nederlandse vriendin. We hebben heerlijk bijgepraat, eigenlijk hebben we zoveel te bespreken dat een dag niet genoeg is. Het toeval wil dat zij ook dol is op poppies en ik weet dat ze mijn blog volgt, dusss… Annemie, hoe vind je ze? Misschien een idee voor je nieuwe huis!
Verder niet echt iets te melden, we genieten weer van onze ochtendwandelingen bij Hamurana Springs en Tim is blij dat we weer thuis zijn.
Eindelijk voelen we ons weer “back to normal”. Het verwachtte front bleek aan ons voorbij te zijn gegaan, op een paar mini nachtelijke buitjes na.
Gisteren (zondag) hadden we zin om weer eens in Rotorua langs het lake front te wandelen.
Er is daar altijd bedrijvigheid, vooral veel toeristen, maar nu in de winter vermaakt zich daar ook de plaatselijke bevolking met een wandelingetje, tukkie doen op een bank, met de kinderen naar de speeltuin, etc.
De foto’s spreken voor zich!
Shags (kleine aalscholvers)
We zijn nu ruim een week weer thuis, bijna letterlijk van de ene in de andere wereld gestapt.Vertrokken uit Nederland, overspoeld door een hittegolf, en thuisgekomen in hartje winter, wat wil zeggen dat de nacht temperaturen rond het vriespunt liggen en we overdag al de hele week genieten van uitbundige zonneschijn, gezond en heerlijk weer!
Vandaag ontvingen we het eerste van de twee pakketten die we in Nederland op de post hadden gedaan: Een nieuwe Senseo machine en een paar pakken koffiepads van Albert Heijn. Morgen of overmorgen hopen we het tweede pak (gevuld met uitsluitend pads) te ontvangen.
We waren voorbereid op grote drukte: veel mensen en massa’s auto’s (+files) en hadden bij voorbaat al besloten zo weinig mogelijk tijd in de randstad door te brengen. Onze keuze om 1/3 van onze tijd op Texel en 2/3 op de Veluwe door te brengen was een goeie, die houden we erin!
Als het even kan willen we over een poosje ( 2 à 3 jaar) weer naar Nederland, niet alleen om onze zoon, handjevol familie en onze vrienden weer te ontmoeten, maar ook omdat we het leuk vonden om weer in Nederland te zijn!
Verschillende keren hebben we de vraag gekregen wat ons is opgevallen, na bijna zeven jaar afwezigheid.
Nou… daar gaat ie:
- Minder luchtverontreiniging.
- Drukte op wegen en in straten is weer verder toegenomen. Zeker nòg meer files.
- Ongetwijfeld vanwege die drukte huizenhoge parkeergelden, daar zit logica in!
Hoewel……. vier-en-een-halve Euro betalen voor een half uurtje een boodschap doen in Batavia Stad (Lelystad) wel overdreven is vind ik.
- Klantvriendelijkheid in winkels is toegenomen (volgens een vriend ligt de oorzaak daarvan in de economische crisis)
- Het verkeersbeeld: Véél auto’s met buitenlands kenteken, vooral veel Polen.
Ook: Veel meer Europese auto-merken dan toen we vertrokken. De Peugeots vlogen ons om de oren!
- Horeca prijzen heel hoog, bijvoorbeeld maaltijden in restaurants: De prijs van een hoofdgerecht is nu in Euro’s ter hoogte van die voorheen in guldens.
- Minder artikelen “Made in China”.
- Taalgebruik is veranderd (logisch, een taal is altijd in beweging), stopwoordjes waar we niet meer aan gewend zijn, zoals “is goed”
Tot zover!
We hebben het achter de rug: Afscheid in Nederland op de laatste dag, waarbij tranen vloeiden, maar we beloofden dat we terug zouden komen, over een jaartje of twee en dan niet voor een maand maar minstens voor 6 weken, mits de gezondheid het toestaat en voldoende pecunia op de bank;-)
De kans dat we dan weer voor dezelfde acomodaties kiezen op Texel en de Veluwe is groot, want dat is erg goed bevallen.
De auto van Peugeot Eurolease overigens ook, als die constructie tegen die tijd nog betaalbaar is gaan we daar weer voor. Splinternieuwe auto met 7 km op de teller, soepele HDi diesel met bijzonder laag verbruik (gemiddeld 1 op 27 !!) en voor handschakeling en rechts rijden draaien we onze in een slordige 40 jaar in Nederland opgedane rij-ervaring handen niet om. Het is een taxfree lease constructie voor bewoners van buiten de Europese Unie.
Leuke bijkomstigheid van rondrijden met een (vuurrood) Frans kenteken is dat je nauwelijks wordt lastiggevallen met gezeur van andere automobilisten. We hebben de sterke indruk dat het aantal Nederlanders dat Frans spreekt momenteel uitermate laag in getal is.
Na het inleveren van ons Peugeootje 207 1.6 ltr HDi Blue Lion belandden we met onze uitgebreide bagage op Schiphol, DRIE uur voor vertrektijd, want we hadden nog wat issues met de seat selection. Korean Air wijst weliswaar zitplaatsen toe met stoelnummers, maar het is volkomen onduidelijk met welk toestel je precies gaat vliegen. Jaaa…. met een Boeing 777-200, dat staat vast, maar daar hebben ze qua interieur 3 types van, met verschillende indeling. De ene heeft de stoelen combinatie 2 links-gangpad-5 midden -gangpad-2 rechts en een andere heeft 3 links – gangpad – 3 midden – gangpad – 3 rechts.
Dussss… je krijgt wel stoelnummers, maar dat kan verschillend uitpakken naar gelang het type 777-200. Kunnen jullie me nog volgen, ofwel: Snappez-vous?
Genoeg hierover…. vroeg inchecken betekent weten waar je echt zit. In ons geval konden ze dat alleen garanderen voor de vlucht Amsterdam>Seoul, helaas.
Massa’s tijd over voor vertrek, na de incheck procedure. Douane ging soepel, we hebben immers Nederlandse paspoorten.
We nestelden ons op een bank + tafel met uitzicht op platforms en haalden sapjes bij de juice bar.
Hoewel het avond-etenstijd was hadden we helemaal geen honger, hetgeen was te danken aan de uitbundige, tevens záálige, lunch die we ‘s middags hadden genoten in de tuin van onze vrienden Bep & Dick. Dat was na het afscheid van Martijn, Karlijn en Daantje, waar we twee nachten waren geweest.
Je hebt bij zo’n gelegenheid lichtelijk de neiging je overgebleven Euro’s te besteden, maar zo zitten we niet in elkaar, geen kopen om het kopen..dus.
We hadden wel uitgebreid de gelegenheid om een leuk Swatch (Flic Flac) horloge voor onze kleinzoon uit te zoeken en we gingen overstag voor een mooie, die achteraf een goede keus blijkt te zijn geweest.
De Euro’s die over zijn wachten in een plastic zakje geduldig onze volgende reis af;-)
Op Schiphol wordt je duidelijk gemaakt WAT je verlaat:
Er wordt niet bijverteld wat voor leven de koeien in Nederland hebben:-(
De eerste vlucht bleek een uur korter dan gepland, maar toch…. ruim elf uur is bijzonder lang en de beweging die je je onderweg kan veroorloven miniem. We hadden maar ruim 2 uur tijd op Incheon, de luchthaven van Seoul, om de benen te strekken. Als je heel vermoeid bent is zelfs dat al een klus. Op de heenweg hadden we uitgezocht of er een douche-gelegenheid was op Incheon en dat bleek het geval.
Mooie ruime douches die gratis zijn, maar je hebt natuurlijk geen handdoeken bij je, dus die moet je huren. Geen probleem!
De gedachte aan dat goddelijke water over m’n vermoeide lijf was me die 4 US dollars (te betalen per creditcard) meer dan waard, ondanks het feit dat het een mini handdoekje was, meer ontworpen voor kabouters eigenlijk.
Het was lekker, nam de vermoeidheid niet weg, maar het “schoon” voelen en een reserve set kleding aan was al heel wat.
In no time zaten we in de volgende Boeing 777-200, ditmaal zonder persoonlijke tv-schermpjes maar met wat meer beenruimte. Hier heb je wat, daar laat je wat!
Doodmoe vrijwel meteen aan nog zo’n reis beginnen is, achteraf gezien, geen goed idee. Maar… je wil naar huis en je hebt geen andere keus, dus je laat je als een lam naar de slachtbank vervoeren naar het land waar je thuis bent, DAT is je focus!
De reis van Seoul naar New Zealand gaat bijna alleen maar over zee. Ter hoogte van de Philipijnen stegen we in ene met volle vaart naar een hoogte van bijna 11,5 kilometer. Dan weet je dat de gezagvoerder iets wil ontwijken!
Dus ik greep mijn camera, die vastlegde wat dat dan wel was: Onweerswolken:
Niettemin kregen we, op z’n Amsterdams gezegd, een paar flinke opsodemieters, toen was ik echt even bang. Turbulentie deert me niet, maar dit was best eng. Stel je voor dat we door de bliksem worden getroffen? Dat soort gedachten spoken door je hoofd als je zo’n zorgelijk tiepje bent als ik.
Alles kwam reg! De laatste uren leken wel een dag te duren, maar eindelijk was daar New Zealand, in de vroege ochtend. We maakten een grote bocht over Auckland en mijn camera maakte weer eens overtijd.
De verlichte route is de hoofdweg dwars door Auckland, met de Harbour Bridge en aan het begin ervan links Westhaven Marina, de jachthaven waar wij de eerste week eind 2003, na aankomst van ons jacht, hebben gelegen.
We hadden een doorvlucht geboekt bij Air New Zealand totaan Tauranga, maar dat was met ca. 5 uur wachttijd.
Onze Judy had het aanbod gedaan naar Auckland te rijden (ca. 3 uur), de nacht in een hotel te blijven en ons dan ‘s morgens vroeg op te halen, ze zou Myron meenemen. We hebben dat dankbaar aanvaard.
Binnenkomen in NZ ging soepel, we kenden de strenge regels en hadden daar rekening mee gehouden. Onze van Texel meegenomen schelpen (type “messen”) had ik op tijd nauwkeurig gesteriliseerd.
Onderweg stopten we bij een kaasfabriekje waar we koffie dronken en wat stukjes kaas kochten voor thuis.
Daar gearriveerd waren er cadeautjes om uit te pakken, alle een groot succes!
We leven nu al twee dagen totaal ontregeld, wat tot voordeel had dat we vanmorgen heel vroeg opwaren
en bij een vroeg ontbijt konden kijken naar Nederland-Uruquay,
waarna Henny, zodra het licht was, de NL vlag op onze auto zette
EN op ons hek !!!
Need I say more?
OP naar bed nu, voor de derde keer vandaag!
Morgen is het zover… afscheid nemen. Het is niet mijn sterkste punt.
We hebben de afgelopen week voornamelijk besteed aan plekken bezoeken die we nog eens wilden zien.
Op weg naar Edam, onmogelijk zonder files… het was helemaal geen spits, maar er zijn zeer veel wegwerkzaamheden gaande momenteel
Klein en nep, maar wel charmant!
Edam is een van de meest fotogenieke plaatsen in Noord-Holland, vind ik.
We hebben er massa’s foto’s geschoten, daar ga ik thuis een album van samenstellen.
Daarna op naar Hoorn, waar het zeer druk was, want er bleken die dag twee kaasmarkten te zijn.
Gelukkig niet toen wij er rondliepen, anders zou er geen doorkomen aan zijn geweest.
Toch maar weer de Scheepsjongens van Bontekoe gefotografeerd:
En Hoorn had nog meer aan het hoofd 
Gisteren onze leuke bungalow verlaten
om de laatste twee nachten door te brengen bij onze zoon en zijn gezinnetje, waarmee we vanavond gezellig uit eten zijn geweest.
Morgenavond rond deze tijd zijn we onderweg naar Zuid Korea en na een korte stop (ca. 2 uur) meteen door naar Auckland.
Twee maal 12.5 uur….
Dit is mijn laatste logje uit Nederland!
We vertrokken uit New Zealand met de gedachte dat we niet zo’n behoefte hadden om Nederland weer te zien, maar hoofdzakelijk voor de ontmoetingen met familie en vrienden. Dus daar hebben we onze dagen op gepland.
We zijn onszelf daarin tegengekomen, want naarmate we op bekende (vooral onze geliefde) plekjes kwamen werd de behoefte ook groter daarvan te genieten en er niet als een toerist-op-strikt-tijdschema met de camera in de hand er even snel langs te gaan. Toch bleek dat we niet echt andere opties hadden want onze agenda tot vlak voor ons vertrek was bijna helemaal volgelopen.
Daar kwam nog bij dat we meer dan een week al heel vroeg op waren, vaak al om 5 uur, omdat we niet meer konden slapen… te veel gaande in het hoofd… zoiets….
Eergisteren knapte er iets en een enorme vermoeidheid sloeg dermate hevig toe dat we besloten het roer om te gooien.
We hadden, behalve ontmoetingen ook behoefte aan samen vakantie hebben en plekjes te bezoeken die ons lief zijn.
Het was moeilijk, maar we hebben toch een paar afspraken afgezegd. Gelukkig waren de reacties positief, er was begrip zoals dat past in een goede vriendschap!
De volgende morgen werd ik pas om half tien wakker, wat voor mij echt ongekend laat is. Henny was ook later dan normaal wakker en voor ons bewees dit dat we het kennelijk nodig hadden. Een gevoel van vrijheid overkwam ons, we hoefden niet van alles, niet steeds op de tijd letten, strak de agenda volgen…
Inmiddels hebben we gewandeld in de tuinen van Kasteel Groeneveld in Baarn
Muiden bezocht, waar we op een steenworp afstand hebben gewoond van het Muiderslot
Vandaag hebben we een dagje Harderwijk gevierd,
onze camera’s draaiden overuren, dus toch toeristisch;-)
Typisch Nederlands, deze mooie houten botter
en wat te denken van de woonarken op de achtergrond?
Lunchen met gerookte paling… goddelijk!!
We dachten dat er geen paling meer werd gevangen in Nederland.
Vroeger kozen we altijd voor de bruine gerookte IJsselmeerpaling, Henny herkende ze feilloos.
Maar nu komt de bruine paling uit Ierland en de grijze uit de randmeren,vandaar dat Harderwijk de allure heeft gekregen van het palingcentrum van Nederland!
De eerlijkheid gebiedt ons te bekennen dat we de Ierse gerookte paling het lekkerst vinden.
Na de lunch kwam we deze hond tegen, op reis met zijn baasje en vrouwtje achterop een motorfiets
en wat zijn de Nederlandse fietsen tegenwoordig vrolijk!!
We genieten!
We hebben een leuke vakantiebungalow op de Veluwe en hadden afgelopen weekend familiebezoek
Vader en zoon, na zeven lange jaren weer samen:
Genieten van de kinderboerderij!
Het was heel gezellig en we hebben genoten
Zoals beloofd nog een verslagje van onze vliegtocht boven een deel van Nederland, eigenlijk een rondje IJsselmeer + Noord-Holland.
Het begon allemaal met hulp van Henny’s mailvriend Alex van de Vliegclub Den Helder. Al weken tevoren hadden ze gecorrespondeerd over Henny’s vliegplan
Omdat ze uiteindelijk kozen voor een 4-persoons Cessna 172 kon ik ook mee.
Het ging niet allemaal zonder slag of stoot…
24 uur tevoren moesten we worden aangemeld bij de marine vliegbasis.
Bij aankomst moesten we onze paspoorten inleveren in ruil voor een Defensie pas
Met dit toestel gingen we vliegen:
Na een grondige preflight werd afgesproken dat Alex de radiocommunicatie zou doen
en Henny het vliegwerk.
We kozen voor een rondje IJsselmeer, wat grotendeels betekende
zicht op boerenbedrijven, opvallend was dat alles zo netjes gestructureerd is
Ik herkende alles meteen, zoals de haven van Medemblik:
en na een vlucht over de Flevopolder de jachthaven Muiderzand en de Hollandse brug:
Ohhh… wat leuk om over het Muiderslot te vliegen!
en Durgerdam! Dat riep veel jeugdherinneringen op
Na een vlucht dwars over Noord Holland, o.a. over Broek in Waterland en Purmerend,
vlogen we langs de kust terug richting Den Helder
Mijn lief zette de Cessna na ca. 5 kwartier als een veertje aan de grond in Den Helder.
Het was een fantastisch avontuur…. bedankt Alex, voor je bemiddeling !!!
Wie had dat nou gedacht? Zojuist hebben de All Whites (New Zealand National football team) in Zuid Afrika gelijkgespeeld tegen Italië!!! De vorige wereldkampioen!
Van huis uit hebben we niet veel met voetbal, maar we vielen er vanmiddag zomaar in en hebben in spanning de hele wedstrijd gevolgd. Geamuseerd volgden we het spelgedrag, met steeds zenuwachtig wordende opgewonden Italiaanse standjes, tegenover de kiwi’s die zich niet van hun stuk lieten brengen.
We hebben geen enkele illusie dat New Zealand het tot de eindronde brengt, maar dit is in ieder geval een wapenfeit om te vieren. We volgen ook Nederland hoor…. met net zoveel enthousiasme.
Eergisteren zijn we op bezoek geweest aan boord van zeilvrienden, die voor ons naar Oudeschild waren gekomen. Het weerzien was geweldig, ondanks de 7 jaren die er tussen lagen was het alsof we elkaar pas nog hadden gezien.
We hebben elkaar een jaartje of 15 geleden ontmoet toen we met ons beider jachten verwaaid lagen in Dover. Daaruit is een warme vriendschap ontstaan die altijd stand heeft gehouden
Ook was het heerlijk weer eens gezellig in de kuip te zitten, in de zon en in de jachthaven waar we zelf talloze malen met onze Maid of Honour hebben gelegen.
De haven begon aardig vol te lopen, waarschijnlijk met vroegkomers die de Ronde van Texel komend weekend willen aanschouwen. Daar heb ik nog foto’s van, toen we jaren geleden met camera in het gras aan de dijk zaten.
Natuurlijk hebben we elkaar even in vol ornaat op de kiek gezet, dit zijn wij dus;-)
Na ons afscheid hebben we nog wat foto’s gemaakt van de haven, straks thuis ga ik er echt mee aan de slag, maar hier alvast een paar
Gisteren hebben we gevlogen, daarover meer in m’n volgende logje.
Na zeven jaar eindelijk weer op Texel, we zijn hier nu sinds vrijdagavond, na twee dagen in ‘t Gooi bij onze Martijn, waar we gastvrij zijn onthaald door zijn nieuwe gezinnetje. We gaan elkaar in de komende weken nog vaak zien, maar eerst was (is) er onze week op Texel, waar we een heerlijk fris, luxe en gezellig huisje hebben, het leukste dat we ooit hebben gehuurd.
Bij binnenkomst werden we bijzonder verrast door de kwaliteit van dit verblijf, maar vooral door twee beeldschone bossen bloemen op tafel, eentje van onze hartsvrienden Dick en Bep die hier zaterdag een dag lang een groot feest vierden met zo’n 60 vrienden en familieleden (waarvan wij een aantal ook kennen) en van onze vriendin Monique die vorig jaar nog bij ons in NZ was. Bij nadere aankomstinspectie troffen we ook nog een fles Bokma jenever en Tio Pepe sherry aan in de koelkast;-)
Het feest was geweldig! Na ontvangst bij het zomerhuisje van Dick en Bep met koffie, speculaasgebak en een champagne toast, gevolgd door aangename gesprekken met velen die we kenden uit de tijd dat we zelf in ‘t Gooi woonden, was er een heerlijke lunch in een restaurant bij het natuurgebied De Slufter, gevolgd door een 4 uur durende huifkartocht met levendige toelichtingen door onze koetsier Pieter, die de “Jan Plezier” en de Belgische knollen vakkundig bestiert.
De dag werd afgesloten met een gezellig en lekker etentje in strandpaviljoen Paal 9 bij Den Hoorn, waarbij het vermelden waard is dat we o.a. werden getrakteerd op gerookte makreel die Dick de dag ervoor samen met de restauranteigenaar had gevangen!
Het is inmiddels maandagavond en we genieten enorm, ondanks het feit dat we nog ontregeld zijn door de reis. Ik ben bijvoorbeeld iedere dag rond half 5 wakker, niet lang daarna gevolgd door Henny. Daardoor ontbijten we vroeg en hebben de gelegenheid te wandelen op plekken, die normaal om deze tijd van het jaar veelbezocht worden, maar nu doodstil. Daar heb ik vanmorgen een schitterende fotoserie ” geschoten” in de omgeving van de bootdienst tussen Texel en Vlieland.
In die bijna unieke omstandigheid had ik ook nog eens het geluk dat het licht heel mooi was. Ik verheug me bijna mateloos op het resultaat van deze opnamen nadat ik ze nauwkeurig het bestudeerd en bewerkt op mijn thuis computer, dat wordt misschien wel leuk scoren bij onze Camera Club in Rotorua!
in de vroege ochtend reden we daarna door De Cocksdorp in zondagochtend rust en viel me dit glas-in-lood raam op in de voorgevel van de dorpskerk.
Een minpuntje (ahum!) is dat we niet de beloofde WiFi verbinding hebben, wat niet wegneemt dat Henny, na veel experimenteren, een plek vond waar we zowaar af en toe verbinding met het World Wide Web kunnen maken:
Gelukkig kunnen we ook gebruik maken van de verbinding in het huisje van onze vrienden dus zoveel nood is er nu ook weer niet aan de man+vrouw. Vandaar dat ik dit bericht toch kwijt kan!
Morgen gaan we we zeilvrienden (her)ontmoeten die in de loop van de ochtend Oudeschild aanlopen en overmorgen gaan we (weather permitting!) een Cessna 172 huren waarmee we een vliegtocht gaan maken over IJsselmeer en het Waddengebied, vanuit de marine vliegbasis Den Helder. Dat vergde nogal wat voorbereiding die o.a. inhield dat Henny’s Pilot Licence eerst moest worden goedgekeurd door het Ministerie van Verkeer en Waterstaat.
Donderdag hebben we een leuk plan met Bep & Dick. Dan nemen we de boot naar Vlieland en huren daar fietsen om het hele eiland rond te peddelen. Jaren geleden deden we dat met onze vouwfietsen als we met ons jacht in de haven lagen…. aangename nostalgie dus !
Vrijdagmorgen nemen we afscheid van Texel en rijden naar ons onderkomen op de Veluwe voor twee weken.
Zij die genieten groeten u!
Afscheid voor een maand….
Maandagmiddag (in Nederland was het nog zondagavond)
zijn we vertrokken met een binnenlandse vlucht uit Tauranga, naar Auckland.
Vandaar, dinsdagmorgen vroeg, naar Seoul in Zuid Korea,
Ruim 12 uur vliegen… maar wel een nacht in een luxe hotel, dat scheelt!
Vanuit ons raam fotografeerde ik een hazy sunset
en op het zelfde moment schoof er een verkeersvliegtuig voor langs die aan het landen was.
De volgende ochtend maakten we echt kennis met Incheon, de luchthaven van Seoul,
waar alle informatieborden in 3 Aziatische talen zijn, vraag me niet welke,
maar één ervan is ongetwijfeld Koreaans;-)
Zeer luxe luchthaven met veel winkels, deze is een combinatie van winkel en craft shop,
waar mensen onder leiding kunstwerkjes kunnen maken:
De gastvrouwen wilden graag even poseren
Na Seoul weer een lange reis van 12.5 uur naar Madrid, waar we zo gaar als boter aankwamen
en tijdens de transit vreselijk werden opgehouden door een stel interessant doenerige,
op macht beluste, security personeelsleden op Mickey Mouse niveau
en geloof me, dat kun je na een reis van 25 uur net niet meer hebben!
We hoefden niet door de douane omdat we een uur later doorvlogen naar Amsterdam,
maar werden wel als zodanig behandeld en wat waren we blij dat we weer in het toestel zaten
dat ons eindelijk op onze eindbestemming zou afleveren.
Toen we naar de bagageband liepen stroomden de tranen me al over de wangen,
alleen al bij de gedachte dat onze knul daar zou staan, ik dufde haast niet te kijken naar de glazen wand,
waarachter veel afhalers van passagiers, maar hij stond zo enthousiast te zwaaien, dat konden we niet missen!
Wat een gezamenlijke emoties en wat een golven van liefde bij onze hereniging…
we ondergingen allemaal een flinke adrelaninestoot.
Martijn maakte meteen grappen over de gaande parlementsverkiezingen.
Het liep al tegen negen uur en hij dirigeerde ons meteen naar het op Schiphol ingerichte stembureau,
onze door hem en zijn vriendin ontvangen kiezerspassen had hij al uit de enveloppen gehaald.
We zijn allemaal heel laat naar bed gegaan en dus nog steeds moe, maar gelukkig!
Vanavond zijn we heerlijk uit eten geweest en morgenochtend gaan we met z’n tweeën een week naar Texel.
Wordt vervolgd….
